Krzyk… nie jest pierwszą książką Danuty-Romany Słowik, w której opisuje prawdziwe wydarzenia. Autorka, tym razem zaprasza czytelnika do poznania zdarzeń, które z pewnością mogą wzbudzić emocje. Bohaterką publikacji jest emerytka, pisarka, malarka, która zostaje oskarżona niesprawiedliwie o kradzież własności bezdomnej. Dowiaduje się o tym, gdy do jej mieszkania przychodzą funkcjonariusze policji w celu przeszukania… bez nakazu. Starszej, schorowanej kobiecie zostaje zarzucony czyn, którego nie popełniła. Nadużywanie władzy przez służby mundurowe niejednokrotnie pojawia się w prasie, w literaturze faktu. Nie jest to pierwsza publikacja poruszająca tę problematykę. Jednak autorka przyznaje w jednym z wywiadów, że ma nadzieję, że powinna oceniać postawy poszczególnych funkcjonariuszy, a nie instytucje z gatunku. Sam gatunek jest dyskusyjny. Autorka zapewnia w rozmowach o prawdziwości sytuacji, ale nie mamy do czynienia z literaturą faktu, a raczej historią inspirowaną rzeczywistością. Wielu autorów książek czerpie z życia, nie nadając swojemu dziełu plakietki na faktach. Ten zabieg ma zazwyczaj na celu nadanie realizmu opisywanej fabule. Realizm w tej książce niewątpliwie znajdziemy. Jednak mam wrażenie, że stoi on w opozycji do literackości. Spójrzmy więc na tę książkę dwojako: historię inspirowaną rzeczywistością i jak na opowieść literacką oddaną poprzez dwa gatunki prozę (monolog) i dramat. Opisowi zdarzeń w książce towarzyszy ekspresja emocji. Sam tytuł i okładka zwracają na nie uwagę. Co właściwie znajduje się na okładce? Praca plastyczna autorki inspirowana obrazem Edvarda Muncha. Mówimy teraz o twarzy na drugim planie, który oddaje ten krzyk wydobywający się z człowieka, gdy dzieje się coś niesprawiedliwego, przerażającego. Z kolei rysunek znajdujący się na pierwszym planie dopełnia to wszystko – oczy i usta oddające nieco wyraźniej wspomniane emocje. Jest to autorski rysunek Danuty-Romany Słowik.