W dziejach sejmu dawnej Rzeczypospolitej ta najważniejsza instytucja ustrojowa nie miała jednego, stałego miejsca obrad. Sejmy zwoływane były przez władców do różnych miast, nie powstały również trwałe budynki, które byłyby zarezerwowane wyłącznie dla sejmujących stanów. Szlachta nie widziała potrzeby budowy takiej siedziby, tym bardziej, że sejm miał być zwoływany stosunkowo rzadko, do różnych miast, a czas obrad wynosił najczęściej zaledwie kilka tygodni. Podobnie było zresztą w przypadku sejmików szlacheckich. Mimo że zbierały się one znacznie częściej niż sejm – z reguły kilka razy w roku – nigdzie nie pojawiła się inicjatywa, aby dla ich obrad wznosić osobne budynki. Z tego powodu sejmiki organizowano w kościołach lub na otaczających je cmentarzach, w ratuszach miejskich czy w zamkach królewskich. Decyzję o miejscu zwołania sejmu podejmował król.

Parlamentaryzm to system organizacji państwa, polegający na funkcjonowaniu w strukturze naczelnych organów władzy stałych instytucji reprezentujących jego obywateli. Pierwszorzędną instytucją tego rodzaju jest parlament złożony z wybranych przez obywateli przedstawicieli, korzystających z prawa do współdecydowania o sprawach publicznych. Współczesny parlamentaryzm polski stanowi fundamentalną część ustroju politycznego Rzeczypospolitej, decydującą o jej demokratycznym obliczu. Do organów naczelnych państwa należą Sejm i Senat, w których zasiadają wybrani przez naród posłowie i senatorowie. Sejm i Senat stanowią główne organy władzy ustawodawczej, wyposażone nadto w kompetencje kreacyjne i kontrolne. W Polsce tradycje parlamentaryzmu sięgają czasów średniowiecza. W wyniku długiej ewolucji ustrojowej w dawnej Polsce doszło do powstania w drugiej połowie XV w. sejmu walnego, jako organu przedstawicielskiego, spełniającego w Królestwie rolę reprezentacji narodu politycznego, którym była szlachta. Organ ten wykonywał funkcje ustawodawcze i kontrolne. Najstarszym tego rodzaju organem parlamentarnym był Sejm Walny Królestwa Polskiego, obradujący w Piotrkowie od 9 do 31 października 1468 r. Uczestnikami tego sejmu, poza samym królem, byli członkowie rady królewskiej, czyli „panowie rada”, z czasem zwani senatorami, oraz posłowie, wybrani na sejmikach wojewódzkich przedsejmowych, gromadzących lokalną szlachtę, upoważnieni do jej reprezentowania. Historia parlamentaryzmu w dawnej Polsce stanowi lekcję na przyszłość. W XV i XVI w. parlamentaryzm dawał niezwykłą siłę i zdolność rozwoju państwu, które od 1569 r. stało się wielką wspólnotą narodów: Polaków, Litwinów, Białorusinów, Ukraińców, Niemców i innych. Występujący w kolejnych stuleciach stopniowy zanik pozytywnych postaw w życiu publicznym, które zdominowały prywata i pycha elit, sprawiał, że instytucje parlamentarne, w szczególności sejm, ulegały dekompozycji i anarchii. Państwo upadło w wyniku rozbiorów, spowodowanych agresją mocarstw ościennych, z całą bezwzględnością wykorzystujących słabości ustrojowe Rzeczypospolitej i uległość skorumpowanych elit. Na przekór polityce mocarstw zaborczych wola narodu polskiego odzyskania niepodległości nie zginęła w XIX w. i po latach zaborów pozwoliła odbudować niepodległe państwo. Korzystajmy z tych doświadczeń także dzisiaj.